Het verhaal van Ray
Door Anja
 
 
Ik weet het nog als de dag van gisteren, 3 april 2009 zag ik Ray voor het eerst. Hij stond op verschillende sites uitgelicht. Ik las zijn verschrikkelijke verhaal. Uitgehongerd, gebroken, totaal uitgeput en pijn, heel veel pijn. Eenzaam lag hij in een hoekje van een park, waar iedereen langskomt, waar iedereen toekijkt, maar waar niemand iets doet. Hij kon haast niet meer opstaan zoals alle stervende honden. Zijn lichaam zat vol met teken. Ik kon mijn emoties niet de baas en tranen begonnen te vloeien, ik voelde me zo verdrietig, zo boos en zo machteloos. Hoe vaak heb ik zulke afschuwelijke verhalen als die van Ray al niet gelezen, de vreselijke beelden gezien? Te vaak, elke is er een teveel! En hoe vaak wilde ik  redden, wilde ik er weer 1 adopteren? Maar ik heb al 3 galga?s en ook nog een klein bastaardje en 2 katten, dat wordt echt teveel. Een troost is voor mij dat vele galgo?s worden gered en met liefde verzorgd worden door de Spaanse vrijwilligers. Zo ook Ray, gered door Rayna, naar wie Ray is vernoemd, en Caroline. Ik bleef maar aan Ray denken?.ik kon hem niet meer loslaten, zijn koppie en de blik in zijn ogen?. Ik wist het zeker, deze jongen is van mij! Niemand wist of Ray het zou gaan redden, hij was meer dood dan levend, maar ik wilde hem toch adopteren.
 

 

De tijd van onzekerheid begon, gaat Ray het redden? De vrijwilligers zijn 2 uur bezig geweest om 200 teken uit zijn lichaam te halen en hebben hem naar de dierenarts gebracht. Het zag er niet best uit, Ray was vreselijk mager, kon amper lopen, had koorts en vreselijk veel pijn.
 
 
 
 
Elke dag was ik in gedachten bij Ray en maar hopen, heel hard hopen dat hij het zou halen, hij de wil nog had om te leven. Alles was nog zo onzeker! En ik wist niet hoe vaak ik op de hoogte gehouden zou worden? Bij toeval kwam ik te weten dat Ray bij Helena, een Spaanse pleegmoeder, was. Ik was helemaal blij, want sinds ik Anouk, die ook bij haar in de pleeg heeft gezeten, geadopteerd heb, heb ik mailcontact met haar. Ik ben haar natuurlijk meteen gaan mailen en werd ik vanaf dat moment door Helena op de hoogte gehouden over Ray. Ik was zo blij, ik kon Ray nu immers goed volgen? En ik wist dat Ray bij Helena in goede handen was!Helena stuurde mij foto's en filmpjes en me weten hoe het met Ray ging.
 
De eerste paar dagen bij Helen waren verschrikkelijk, Ray gilde het uit van de pijn, zelfs als hij sliep en kon hij alleen maar wat strompelen als hij moest opstaan om een plasje te kunnen doen. Wat moet Helena het zwaar gehad hebben, want het is toch vreselijk om zo'n lief dier zo te moeten zien- en horen lijden! Maar hoe zwaar en emotioneel dit alles ook voor Helena was, zij gaf de moed niet op en bleef knokken voor Ray, met al haar liefde en geduld. En als ze maar iets niet vertrouwde, zat ze bij de dierenarts en daar is ze heel veel keer geweest.
 
 
 
 
 
De traumatoloog had bij Ray naar aanleiding van röntgenfoto's die gemaakt zijn, gezegd dat de ontwrichting van de heup, wat heel pijnlijk is, een druk op de zenuwen uitoefent en dat daarbij ook nog komt dat hij een oude en reeds samengevoegde breuk van de heup heeft, en dat maakt hem onomkeerbaar mank.  De operatie of de eventuele behandeling door infiltratie zou voor hem de pijn van de breuk moeten weghalen. Als Ray geopereerd zou moeten worden zou dat pas kunnen als hij sterker werd, hij was te zwak om een narcose te kunnen ondergaan. Ik had zelf al ingeschat dat het lang zou kunnen duren voor Ray bij mij kon zijn,zeker als hij geopereerd zou worden en het een lange tijd kon duren eer hij daar weer van hersteld zou zijn. Maar het bericht dat Ray goed begon te eten en ook zelf ging staan zei mij dat hij de wil had om te leven en het zou gaan redden. Ray kwam aan in gewicht, begon beter te lopen, maar had nog steeds veel pijn. Een specialist heeft Ray speciale injecties tegen artritis gegeven en een soort fysiotherapie om hem van zijn helse pijnen af te helpen. En die injecties hielpen, Ray ging steeds meer vooruit en hoefde niet geopereerd te worden, dankzij de resultaten van die injecties en fysiotherapie en natuurlijk de liefd een goede zorgen van Helena. Wat een geweldig nieuws!!! Soms had Ray nog wel pijn, maar lang niet zo erg als het is geweest en was de pijn te verhelpen met pijnstillers.
 
Nu was het alleen nog wachten op het moment dat Ray voldoende in gewicht was aangekomen voor de castratie.En dat moment was 28 mei. De castratie en genezing zijn goed verlopen en 6 juni konden de hechtingen verwijderd worden. Jullie willen niet weten hoe BLIJ ik was!!! Het ging ineens erg snel, geen operatie, bijna geen pijn meer en de pijn die hij af en toe had was te verhelpen met pijnstillers, gewicht van 27 kg en castratie goed gegaan. YES, Ray was klaar voor de reis!!
 
En wat een mooie reis wat dat. Ik wilde Ray zelf gaan halen, ik wilde niet wachten tot er een vlucht beschikbaar was. Bovendien wilde ik ook dolgraag Helena ontmoeten. Omdat ik nogal bang was te vliegen, vroeg ik mijn vriendin Sandy mee en die zei meteen ja. Helena had mij al laten weten dat we welkom waren in haar huis en dat vrijwilligster Yolanda ons van Malaga kwam ophalen om ons naar Sevilla te rijden. Wat lief toch! Met 2 volle koffers aan speeltjes,honden snacks en medicatie, geschonken door dierenwinkels en dierenartsen cadeautjes, vlogen we 13 juni met een dosis spanning en zenuwen in ons lijf naar Malaga waar we om 10.30 uur landden. Op zoek naar Yolanda en in haar auto op weg naar Sevilla. Een lange rit, want het was toch zo´n 3 uur rijden en warm dat het was, de temperatuur liep razend snel op naar 40º. Maar we werden goed verzorgd door Yolanda, een aantal keren gestopt om iets te drinken en te roken. Wat een gezellig en lief mens is ook zij.

Om ca. 14.00 uur kwamen we bij het huis van Helena en het duurden iet lang?. daar kwam ze, samen met Ray.  Wat er toen door me heen ging?..veel, heel erg veel. Natuurlijk de nodige tranen, tranen van ontlading van die vele spannende weken met Ray, zijn vreselijke verhaal en tranen van blijdschap Ray nu eindelijk in mijn armen te kunnen sluiten. En Helena, eindelijk, na 1½ jaar mail contact, ontmoette ik deze geweldige lieve vrouw! En Rayna die Ray, samen met Caroline gered heeft en naar wie Ray is vernoemd...... zo bijzonder, zo aangrijpend en zo mooi
 

   

 
Het was een geweldig leuk, gezellig en bijzonder weekend. Deze mensen zijn zo gastvrij en zo lief, wat hebben ze ons verwend, niets was teveel. En wat waren ze blij en dankbaar met de honden snacks, speeltjes, medicatie en cadeautjes. En de honden?.? die hadden het erg druk met snacks eten en met hun speelgoed. Geweldig!
Hieronder enkele foto's. Sandy laat Rayna onze meegebrachte medicatie zien, ik haal alle snacks voor de honden uit de koffer en Sara laat de speeltjes aan de honden zien die er al snel mee vandoor gingen. 
 
 
   

   

We hebben nog een bezoek gebracht aan shelter El Refugio Escuela (RES) waar we ook weer warm werden ontvangen door Carmen.
 
 
  
  
 
 
De tijd ging erg snel en voor we het wisten was het alweer zover om naar huis terug te vliegen.
Helena bracht ons samen met Ray en galga Altea die ook geadopteerd was en die wij natuurlijk bijgeboekt hadden, naar Malaga airport. Ik had een dubbel gevoel, aan de ene kant was ik blij dat ik Ray mee kon nemen en mijn man en andere honden weer kon zien, aan de andere kant viel het me zwaar afscheid te moeten nemen van Helena.
 
Zondagnacht om 01.30 uur landden we op Schiphol. Behalve mijn eigen man, waren ook vrienden gekomen, want natuurlijk wilden ze dolgraag Ray zien. En natuurlijk waren de adoptanten van Altea er ook.
Het wachten was op de benches en eindelijk zagen we die aankomen. Snel met de honden naar de aankomsthal waar ze uit de benches gehaald konden worden. Ik kan er niets aan doen, maar het moment dat ik het deurtje van de bench open deed om Ray er uit te laten, werd ik overmand door emoties, de ontlading van het weekend deed zijn intree. De blijdschap dat Ray de reis goed had doorstaan en nu eindelijk bij me was, de vermoeidheid en toch ook nog met mijn gedachten in Spanje, werd me eventjes teveel. Maar blijdschap was er natuurlijk ook en waren de tranen ook weer snel verdwenen.
Na iedereen gedag gezegd te hebben reden we snel naar huis waar onze andere honden Maika, Vita, Anouk en kleine Jimmy op ons zaten te wachten. De kennismaking met Ray verliep prima en ze waren allemaal erg lief en voorzichtig met hem. Het was intussen 05.00 uur en van slapen kwam niets meer, ik had natuurlijk heel veel te vertellen. En ik bleef maar naar Ray kijken, die de mand al had gevonden en heerlijk lag te slapen.  

Het duurde nog dagen voor ik alle indrukken van het weekend een beetje los kon laten.
Één ding weet ik zeker, ik heb er lieve vrienden bij gekregen en ik ga zeker nog een keer terug, maar dan blijf ik wel langer!
Binnenkort kunnen jullie verder lezen en zien hoe het met Ray bij ons gaat. 
 
 
 
Hoe gaat het nu met Ray?
 
 
 
 
Ray is nu alweer 7 weken bij ons en het gaat goed met hem. Vanaf het begin hoort hij er helemaal bij. Zijn nieuwe vriendinnetjes Maika, Anouk en Vita en zijn kleine vriendje Jimmy accepteren hem volledig en zijn hartstikke lief voor hem. Zo ook de 2 katten. En ook Ray kan het prima vinden met alles en iedereen. Ook deze jongen past zich zo goed aan en geeft zoveel liefde. Het verbaast me steeds weer dat deze honden het vertrouwen in de mens blijven behouden en dat terwijl hun zoveel leed door de mens is aangedaan! Onbegrijpelijk!
 
 
   
 
 
Ray heeft nog wel last van zijn achterhand, met name van zijn linkerheup. Tijdens het lopen heeft hij nergens last van, hij geniet en neemt af en toe een spurt. Hij kan niet zo snel als de andere honden, maar oh, wat geniet hij, hij is alert en zijn mooie lange staart gaat constant heen en weer.
 
 
 
 
 
Af en toe heeft Ray een terugval, dan gaat het lopen wat moeizamer, maar met een aantal dagen rust herstelt zich dat weer goed.  De metacam helpt hem goed, hij is nu weer zover dat hij deze pijnstiller steeds minder nodig heeft. Wel zal hij altijd aan de metacam moeten blijven, Zijn linkerheup, spieren en de kleine zenuwen in het ruggenmerg zijn zodanig beschadigd dat dit niet meer goed komt, zelfs niet met een operatie. Maar de maximale dosis heeft hij niet meer nodig en dat is voor nu hartstikke goed natuurlijk.

Dus mensen, ondanks af en toe een terugval gekregen te hebben, gaat het nu heel goed met Ray. Hij wordt zelfs een beetje ontdeugend en wil af en toe spelen. Alleen weet hij nog niet zo goed hoe dat moet. Maar mijn ervaring zegt dat dit wel goed komt, al mijn honden wisten niet wat spelen was, dat hebben ze immers nooit geleerd? En als je ze nu ziet??Dus Ray gaat dat ook vast en zeker leren hoor!

We genieten van Ray, hij is zo geweldig, zo lief, zo makkelijk en zo speciaal!
Daar kan je toch alleen maar van houden?!

Helena, zijn pleegmoeder in Spanje vraagt regelmatig naar Ray en natuurlijk houd ik haar goed op de hoogte. Ik weet hoe belangrijk het is om te weten hoe het met een hondje gaat die je zo intensief en met zoveel liefde verzorgd hebt.

Natuurlijk komt Ray ook mee naar de wandeling van 13 september, dus kunnen jullie hem ontmoeten en zien hoe het met hem gaat. 

© galgosupportholland | Disclaimer | Website door: Voordeelwebsite.nl

  • Zoeken: