Calima.....Ontroering!

Geplaatst door Jan Piet (beheerder) op Aug 21 2012
Nieuws >>
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ruim 2 maanden woont ze bij ons; Calima.
Inmiddels kent ze ons, wij kennen haar en we zijn zeer op elkaar gesteld. Simpel gezegd: wij, en daarmee bedoel ik iedereen hier in huis, houden heel erg veel van haar! Calima, op haar beurt, voelt zich hier thuis en veilig, hebben wij de indruk. Ze geeft je kleine likjes waar en wanneer ze maar kan, komt tegen je aan hangen en knijpt haar oogjes dicht van genot, als je haar koppie aait. Haar gewicht is nu redelijk op peil en de vele eeltplekken op haar lichaam
beginnen langzaam te verdwijnen. Haar nieuwe leven is echt begonnen, zou je kunnen zeggen! Een leven zonder angst en pijn.

Haar vorig leven is ze absoluut nog niet vergeten en de herinneringen daaraan maken haar angstig en van streek. Ze is nog steeds op haar hoede voor slaan, is bang voor vuur, voor de klik van iets b.v. een camera, ontsteking van het gasfornuis, voor metalen geluiden en ga zo maar door. Dat ze een slecht leven heeft gehad staat vast; haar lichamelijke conditie was daarvan het overtuigende bewijs. Op elke plek van haar lichaam die de grond raakt als ze ligt of zit, zat eelt. En niet een miezerig klein plekje, nee, korsten! Haar staart was kaal, in haar oor is geknipt en ze was broodmager. Roep haar voor iets lekkers en ze komt met
ingetrokken rug en op doorgezakte achterpoten naar je toe. Kijk naar haar buik en je ziet dat haar tepels veelvuldig zijn gebruikt, gewoon zijn stuk
gesabbeld. Want waarvan moet je kinderen melk geven als je zelf doorschijnend mager bent?
Dat en nog veel meer, zit nog in haar hoofd en ze moet er erg aan wennen dat het echt voorbij is. Ik merk dat ze nog regelmatig met haar gedachten terug is bij haar vorige omgeving. Zomaar ligt ze dan stilletjes voor zich uit te kijken. Of ze volgt je zacht jammerend door het hele huis en je komt er niet achter wat er aan de hand is. Ook droomt ze regelmatig, dan jammert ze eveneens, dan gromt ze zelfs. We maken haar dan wakker en uit haar schrik reactie leiden we af, dat het geen leuke droom was.

Calima. Ze ontroert me.
Gewoon, als ik alleen maar naar haar kijk. Hoe ze met haar grote gehavende lijf op haar nieuwe kussen ligt. Dat ze nu eindelijk weet dat het hààr bed is en dat ze er niet naast moet gaan liggen maar erop! Als ze ‘s ochtends met moeite opstaat omdat haar ledematen stijf zijn, en kwispelend naar me toe komt en mijn hand voorzichtig likt. Als we onze dagelijkse noodzakelijke wandeling ter voorkoming van totale verschrompeling maken, waarbij ik voortdurend praat en zij geduldig luistert.

Ze hoort me aan als ik vertel over alles wat me bezig houdt, waar ik blij en gelukkig om ben, wat mijn zorgen zijn, wat moeilijk is, verdrietig maakt, ze weet het allemaal. Alles weet ze, alles. Ze weet van mijn diepe angst om oud te worden. Bang om dierbaren te verliezen en alles wat erbij hoort. Zwijgend wandelt ze elke avond naast me. Onvermoeibaar. Hoofd omhoog, oren recht, hals gestrekt, staart gekruld, huppelend als een volbloed paard! Dat viel me pas echt op toen ik steeds meer mijn pas moest versnellen om haar bij te houden. Ik keek opzij en dacht: “Wauw, kijk hoe trots ze loopt! Wat een karakter! Geweldig Calli!” Calima keek mij aan terwijl ze door bleef huppelen. Twee grote donkerbruine ogen die bleven kijken. Wat wil ze nu van me, dacht ik bij mezelf……. dat ik haar volg, dat wil ze….hoofd omhoog, schouders naar achteren en doorgaan!

Calima, voor jou heeft Michael Jackson een lied geschreven: Speechless! Ik ben ontzettend blij met jou!
 
Mieke Saanen
 
 

 
 
 

Laatst vernieuwd: Aug 21 2012 om 9:06 AM

Terug

Reacties

Calima door Guest op Aug 21 2012 om 9:39 AM
Hallo Mieke, dit is ware liefde.
Wanneer ik dit lees, houd ik het niet droog, met recht . . . ontroering.
Zo hoort het te zijn tussen dier en mens en eindelijk heeft Calima dit bij u gevonden.
Nog heel veel geluk en liefde voor jullie beiden.

Lieve groet,
Trees Wilbrink
Mooi !!! door Guest op Aug 21 2012 om 10:24 AM
Heel mooi en vol liefde geschreven!
Kippenvel :-)
Heel veel liefde en knuffels met de stoere callima

Gr. Jolanda met de 5 span
Wat mooi door Guest op Aug 21 2012 om 10:33 AM
Wat een mooi verhaal zeg. Ik word daar dan stil van. Wat heerlijk dat jullie haar zo een mooi leven geven dan nu. Heel veel plezier van haar!

Gr. Susan
door Guest op Aug 21 2012 om 10:44 AM
Een mooi verhaal vol met liefde!! Je krijgt er kippenvel van....

Jan, Natalie
en onze lieve kanjers
Calima door Guest op Aug 21 2012 om 12:37 PM
Ik heb Calima ontmoet het is een wereld hond lief en zacht toen was ze nog erg voorzichtig ,heerlijk dat ze bij Paul en Mieke is en daar kan ze gelukkig zijn .
Mooi door Guest op Aug 21 2012 om 12:57 PM
Wat een ontzettend mooi stuk!
En ik kan beamen dat, ondanks de (lichamelijke) startproblemen die wij met onze Toni hebben gehad, er bijna niets zo fijn is als in de ochtend beneden komen en je , in eerste instantie zo bedeesde/angstige/afwachtende Galgo, als een klein veulen om je heen hebben dartelen van blijdschap dat je er bent!
door Guest op Aug 21 2012 om 8:36 PM
Maar ze heeft dan ook een heel goed huis nu!!!! met alle liefde die je ( weer) aan een hondje kan geven.
Top Mieke!!!

Groetjes van Ariette ( en Phine uiteraard)
liefde door Guest op Aug 21 2012 om 9:52 PM
Dit is de liefde die je met je galga deelt.......geweldig Mieke dat Calima zo een fijn thuis heeft gevonden en wat ziet dit meisje er geweldig uit ....wat een verschil met toen ze op het vliegveld uit haar benche kwam......dat liefde toch nog een hoop goed kan maken en haar misschien voor altijd haar verleden doet vervagen,dat zou mooi zijn!!!

Dankjewel Mieke voor dit ontroerende verhaal en nog een heel lang gelukkig leven met jullie CALIMA!!!!!

Gerda,Fred,Nati en Bosna.
door Guest op Aug 22 2012 om 7:55 AM
Ze zou een zusje van Nelson kunnen zijn, uiterlijk maar ook haar leed.
Ik heb jullie ontmoet toen ik de bench kwam brengen voor de reis naar Spanje.
Wat fantastisch dat ze bij jullie haar ellendige verleden zal kunnen gaan verwerken en hopelijk veel vergeten.
Dat gaat lang duren en helemaal slijten zal het ws nooit, maar omringt met liefde en geborgenheid zal ze elke dag beter gaan.
Wij zien dat aan onze Nelson. Hij kwam als opvanghond, maar is deze week onze forever hond geworden, want we kunnen hem niet meer missen.
Als je in die honingkleurige mooie Galgo ogen kijkt die je afwachtend en verlegen aankijken, dan is je dag weer goed. Net als elke stap voorwaarts die een gekwetst dier maakt. Voor ons was dat één voorzichtig kwispeltje van Nelson, wiens staartje altijd vastgeplakt, weggestopt tegen zijn buik zat, altijd levend in angst en pijn.
Het is bijna niet voor te stellen wat er allemaal met ze is gebeurd....
Wat een mooi verhaal heb je geschreven. En het is zo; dieren maken je gelukkig!
Een lang, gezond en gelukkig leven samen gewenst!

Cher van Leeuwen
door Guest op Aug 22 2012 om 9:22 AM
Heel mooi en open geschreven Mieke. Ik denk dan altijd 'het heeft zo moeten zijn', Calima die met haar verleden nu een toekomst met jou opbouwt, weer langzaam op haar tempo weer vertrouwen krijgt. Je geeft haar veel en zij geeft jou zoveel terug, ze laten veel zien en leren je belangrijke dingen in het leven. Dat ervaar ik ook elke dag met mijn honden, het mooiste wat er is!
Veel geluk verder met Calima die je zal blijven ontroeren.

Irene & Raquel
Calima door Guest op Aug 22 2012 om 3:17 PM
Ik heb Calima ontmoet bij Mieke thuis,eerst deinst ze terug maar later zit ze heel zachtjes je handen af te likken. Als je dan wat tegen haar zecht schrikt ze ,en gaat weg om even later weer aan je handen te snuffelen en toch contact te zoeken.Dat ontroert je. Ze had geen betere plek kunnen vinden, om al haar angsten en verdriet een plaatsje te geven.Tussen de andere honden en katten,bouwt ze langzamerhand aan een nieuwe toekomst.Het is je zo gegund lieve Calima.
Diny






Lieve Calima door Guest op Aug 24 2012 om 1:28 PM
Wat een ontroerend verhaal en prachtig filmpje.
Ik herken veel in je verhaal: de angst voor vuur, voor klikken (bv een plastic flesje dat weer in vorm 'schiet'), harde geluiden. De enorme eeltplekken, de kale staart. Preceis zoals bij onze Anton. en bovendien lijkt Anton ook op Calima. Bij veel foto's dacht ik: het is net Anton, die blik in de ogen, de grijze snuit. Behalve dan die foto vlak bij die kat! Nee, dat kan Anton dan toch niet zijn!

Wat kun je toch geraakt worden he, door zo'n Galgo, die zijn of haar hele verleden soms in de ogen meedraagt.

Veel geluk met elkaar

Ilse en Inge

Toevoegen reactie

© galgosupportholland | Disclaimer | Website door: Voordeelwebsite.nl

  • Zoeken: